ปฐมบท
แสงสีทองส่องรำไรจากเบื้องหน้าที่แสนห่างไกลให้พอมองเห็นดุจเปลวเทียนริบหรี่ พาให้ใจที่วิตกเต้นระส่ำเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นทวีความกังวลเข้าไปอีก ความเจ็บปวดรวดร้าวทางกายเริ่มแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีกครา กลิ่นคลื่นเหี้ยนของคาวโลหิตฉุนกึกจนแทบสิ้นสติ แต่ก็ต้องฝืนเปลือกตาไม่ให้ปิดลงด้วยเกรงผู้มาใหม่จะมิได้ปรารถนาดี
ตาทั้งคู่หรี่ปรือฝืนความร้าวระบมของร่างกายที่ครางประท้วง จ้องมองแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ขยับเข้าใกล้ด้วยความระแวง ครั้นจะขยับตัวแผลที่ฉีกก็เจ็บร้าวขึ้นมาส่งผลให้สมองหนักอึ้งจนไม่สามารถคิดอะไรได้ ในเวลานี้เรี่ยวแรงจะก้าวเดินหดหายไปเสียหมด แม้เพียงจะพยุงร่างให้ยืนอยู่กับที่ได้ก็เกินกำลัง
“ใครกัน?” แว่วเสียงผู้มาใหม่อยู่ไม่ไกลจากตนเท่าไรนัก ร่างที่เจนศึกจึงขยับถอยห่างตามสัญชาตญาณ แต่บาดแผลฉกรรจ์กลับทำให้การถอยหนีไม่อาจเป็นผล หมดสิ้นแล้วความคิดที่จะระวังตน ได้แต่กัดริมฝีปากข่มความเจ็บปวดและทำใจยอมรับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เสียงย่ำเท้ากับพื้นหญ้าและใบไม้แห้งดังสวบสาบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เงาร่างหนึ่งทาบทับบดบังดวงจันทร์จนมองไม่เห็นใบหน้า แสงสว่างจากบนฟากฟ้ายามรัตติกาลถูกแทนที่ด้วยดวงไฟในมือ
“ท่านบาดเจ็บ” ตาคู่คมเพ่งมองใบหน้าของผู้มาเยือนผ่านความมืดอย่างไร้ประโยชน์ สติที่มีอยู่น้อยนิดแต่แรกค่อยเลือนหายและดับวูบลงในที่สุด สิ่งสุดท้ายที่ประสาทพอจะรับรู้คือสัมผัสเย็นแผ่วเบาบนใบหน้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น